Strona główna

Nepenthes alba


Charakterystyka

  • Odkryty: 1908 r. - Henry N. Ridley
    Opisany: 1924 r. - Henry N. Ridley {Ridl.}
  • Pochodzenie nazwy: z łaciny albus (biały), odniesienie do wyglądu górnych dzbanków.
  • Typ: dzbanecznik wysokogórski
  • Występowanie: góra Mount Tahan w Malezji (LFR 102); 1600-2187 m n.p.m.
  • Środowisko: na mniejszej wysokości: karłowaty, górski las i busz, na górskich grzbietach i stromych stokach; na większej wysokości: karłowaty busz lub wśród traw na odsłoniętych obszarach; na szczycie: odsłonięte, podmokłe i błotniste tereny, wśród niskich traw i storczyków.
  • Naturalne krzyżówki z: brak.
  • Pokrój rośliny: pnący lub płożący. Roślina na mniejszych wysokościach wytwarza łodygę do 5 m długości i ma pokrój pnący; wyżej formuje przyziemną rozetę lub krótką, poskręcaną łodygę, płożącą się po ziemi; na szczycie formuje bardzo zwartą, niską kępę, zdolną kwitnąć przy wys. 25 cm. Blaszka liścia dł. do 15 cm, szer. do 3 cm, równowąska do lancetowatej, u młodych roślin sporadycznia łopatkowata; wierzchołek ostry; nasada bezogonkowa, obejmująca łodygę, nie zbiegająca.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dolne dł. do 12 cm, szer. 4,5 cm (zwykle znacznie mniejsze), w dolnej połowie szeroko lejkowate lub jajowate i nieznacznie wybrzuszone, wyżej zwężają się, często tworząc wyraźnie zaznaczone "biodro", w górnej części cylindryczne lub delikatnie lejkowate; skrzydełka szer. do 7 mm z włoskami dł. do 10 mm, biegną przez całą długość dzbanka; warga szer. do 5 mm (sporadycznie do 8 mm), walcowata i wąska na przodzie dzbanka, po bokach i z tyłu rozszerzona i spłaszczona, żeberka wys. do 1 mm, zęby dł. do 2 mm; wieczko dł. do 4 cm, szer. do 3,8 cm, okrągławe lub eliptyczne, bez wyrostków; ostroga dł. do 13 mm, zwykle nierozgałęziona. Dzbanki górne dł. do 13 cm, szer. do 4 cm (zwykle znacznie mniejsze), w dolnej połowie wąsko lejkowate, wyżej zwężają się, tworząc wyraźnie zaznaczone "biodro", w górnej części cylindryczne lub nieco lejkowate tuż przy wardze; skrzydełka zredukowane do dwóch żyłek, biegną wzdłuż krawędzi spłaszczonego przodu dzbanka; warga szer. do 4 mm (sporadycznie do 7 mm), po bokach i z tyłu nieco rozszerzona, żeberka wys. do 0,5 mm, często ledwo zauważalne; pozostałe elementy jak u dzbanków dolnych.
  • Ubarwienie: Dzbanki dolne purpurowo-brązowe, często w blade, ciemnopurpurowe cętki, wewnątrz jasnopurpurowe, czasem w blade, purpurowe cętki; warga ciemnopurpurowa lub czarna; wieczko jasnopurpurowe lub czerwonawe. Dzbanki górne przeważnie białe, w dolnej połowie czasem przechodzące w żółto-zielone, mogą być pokryte czerwonymi lub różowymi plamkami i cętkami o różnym stopniu nasilenia; żyłki białe lub ciemnopurpurowe; warga zwykle biała, czasem w czerwone prążki lub z różowym odcieniem; pokrywka biała, może być nakrapiana na czerwono albo różowo lub mieć czerwonawy odcień. Liście zielone, sporadycznie w mocnym słońcu czerwonawo-purpurowe; łodyga i wąsy ciemnopurpurowe do czarnych. Łodyga i liście gładkie, wąsy czasem mogą być pokryte krótkimi, szarymi włoskami.

Uprawa

  • Wilgotność powietrza: minimum 70%.
  • Światło: rozproszone do pełnego słońca.
  • Temperatura: dzień ok. 23-26°C, noc 15-18°C (min. 10°C). Do wytwarzania dzbanków wymagany jest nocny spadek temperatury o min. 7°C.
  • Podłoże: mech torfowiec, żywy lub suszony.
  • Podlewanie: podłoże stale wilgotne.
  • Uwagi: wg BorneoExotics warunki uprawy mogą być takie jak dla N. gracillima (Mount Tahan, 1600-1700 m n.p.m.). Wartości temperatur i spadków są szacunkowe.

Inne

  • Gatunek przez długi okres był mylony z N. gracillima, głównie z powodu niezbyt precyzyjnych opisów. W 1928 r. B.H. Danser potraktował obie nazwy jako synonimy, stwierdzając, że różnice między nimi są za mało istotne, by uznać je za odrębne gatunki. Podobne stanowisko prezentowano w różnych późniejszych publikacjach. W 2008 r. S. McPherson podczas wyprawy na Mount Tahan odnalazł populacje N. alba i N. gracillima. Obserwując oba rodzaje roślin w środowisku naturalnym stwierdził, że rosną na różnych wysokościach, nie krzyżują się między sobą, są odróżnialne, a różnice są dość istotne, by uznać je za oddzielne gatunki (zgodnie z tym, co pisał H.N. Ridley w 1924 r.).
  • Sporadycznie zdarzają się dzbanki silnie nakrapiane, które wydają się czerwone, różowe lub pomarańczowe.
  • Na jednej łodydze roślina może wytwarzać jednocześnie kilka pędów kwiatowych.
  • Zdjęcia Nepenthes alba na CPPhotoFinder.com


Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
  • S. McPherson - Nepenthes alba and Nepenthes gracillima. Carnivorous Plant Newsletter 38(4), str. 102-106, 2009.
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock