Strona główna

Nepenthes beccariana


Charakterystyka

  • Odkryty: 1886 r. - Elio Modigliani
    Opisany: 1908 r. - John M. Macfarlane {Macfarl.}
  • Pochodzenie nazwy: na cześć osoby - Odoardo Beccari, włoski podróżnik i odkrywca.
  • Typ: brak danych.
  • Występowanie: wyspa Nias, Indonezja (LFR 105).
  • Środowisko: brak danych.
  • Naturalne krzyżówki z: brak danych.
  • Pokrój rośliny: Łodyga osiąga 10-12 mm grubości. Blaszka liścia dł. 30-40 cm, szer. 7-9 cm, eliptyczno-lancetowata do odwrotnie jajowatej; wierzchołek tępy do zaokrąglonego; nasada zwężająca się stopniowo, tworząca oskrzydlony ogonek dł. 7-10 cm, półobejmująca łodygę; wąsy dł. 25-35 cm.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dolne dł. 15-18 cm, szer. 4-5 cm, w dolnej części dzbanowate, rozdęte, w górnej części węższe, cylindryczne; skrzydełka szerokie, z włoskami, biegną przez całą długość dzbanka; otwór dzbanka owalny, ukośny, z tyłu wydłużony w krótką szyjkę; warga szer. 10-15 mm, zewnętrzna krawędź wywinięta, żeberka wyraźne, zęby krótkie; wieczko dł. 5-7 cm, szer. 3,5-5 cm, owalne, sercowate u nasady; ostroga dł. do 15 mm, nierozgałęziona, grubsza na czubku. Dzbanki górne dł. 25-30 cm, szer. 4-6 cm, cylindryczne; skrzydełka szczątkowe lub zredukowane do dwóch żyłek; otwór dzbanka ukośny; warga węższa niż u dzbanków dolnych; wieczko i ostroga jak u dzbanków dolnych.
  • Ubarwienie: brak danych. Roślina pokryta ciemnymi, czerwonawo-brązowymi włoskami.

Uprawa

  • Uwagi: Dzbanecznik nie występuje w uprawie.

Inne

  • Gatunek nie został odnaleziony w naturze od chwili jego odkrycia w 1886 roku. Macfarlane opisał go na podstawie materiału dostępnego w herbarium, który zawierał fragmenty trzech liści oddzielonych od łodygi, dwa dzbanki dolne i jeden dzbanek górny.
  • W 1928 r. Danser uznał N. beccariana za synonim N. mirabilis, nie badając jednak okazu z herbarium. W 2000 r. J. Schlauer i C. Nepi zbadali obie rośliny, wykazali dzielące je różnice i zasugerowali przywrócenie N. beccariana do rangi gatunku. W 2001 r. C. Clarke zauważył, że populacja N. longifolia z okolic miasta Sibolga na Sumatrze może należeć do N. beccariana. Jednak dopóki pierwotna populacja, z której Modigliani pobrał materiał, nie zostanie ponownie zlokalizowana, nie można jednoznacznie stwierdzić czy oba gatunki to jeden i ten sam takson.

N. beccariana
Źródło: J.M. Macfarlane- Nepenthaceae, 1908, str. 68.

Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock