Strona główna

Nepenthes burbidgeae


Charakterystyka

  • Odkryty: 1858 r. - Hugh Low & Spenser St. John
    Opisany: 1880 r. - Frederick Burbidge, 1882 r. - Joseph Dalton Hooker {Hook.f. ex Burb.}
  • Pochodzenie nazwy: na cześć osoby - żony Fredericka Burbidge'a.
  • Typ: dzbanecznik wysokogórski
  • Występowanie: góry Mount Kinabalu i Mount Tambuyukon w prowincji Sabah na Borneo (LFR 103); 1200-1800 m n.p.m. (Cheek i Jebb piszą o 2250 m).
  • Środowisko: wilgotne porośnięte mchem lasy lub lasy górskie, wśród niskich, rzadkich krzewów i drzew, również odsłonięte obszary na stromych zboczach; podłoże ultramaficzne; rośnie jako roślina naziemna.
  • Naturalne krzyżówki z: wkrótce.
  • N. × alisaputrana (N. burbidgeae × N. rajah)
  • Pokrój rośliny: pnący. Roślina szybko przechodzi we wzroście z fazy rozety do fazy pnącza. Łodyga osiąga do 20 m długości i 18 mm grubości. Blaszka liścia dł. do 40 cm, szer. do 10 cm, wydłużone do lancetowatych, ogonkowe; wierzchołek ostry; nasada zwężająca się stopniowo lub nagle, tworzy rynienkowaty ogonek dł. do 15 cm; wąsy dł. do 30 cm.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dolne dł. 22-25 cm, szer. 10-12 cm, jajowate, stożkowe lub lejkowate, czasem cylindryczne tuż przy wardze; skrzydełka szer. 15 mm z włoskami dł. 8 mm, biegną przez całą długość dzbanka; otwór dzbanka poziomy, okrągły i wydłużony w krótką szyjkę; warga szer. do 30 mm, spłaszczona, rozszerzona po bokach, zewnętrzna krawędź może być powyginana w ząbki; wieczko dł. 8 cm, szer. 7 cm, owalna, zwykle z haczykowatą wypustką dł. 2 cm na spodniej stronie; ostroga dł. 12 mm, nierozgałęziona. Dzbanki górne dł. do 20 cm (zwykle 10-13 cm), szer. do 10 cm (zwykle 5-7 cm), w dolnej 1/3-1/2 części lejkowate, w górnej cylindryczne lub kuliste, także w całości lejkowate; skrzydełka zredukowane do dwóch żyłek; warga szer. do 14 mm, spłaszczona na przodzie; pozostałe cechy jak u dzbanków dolnych.
  • Ubarwienie: Dzbanki dolne i wieczko kremowo-białe, pokryte licznymi ciemnoczerwonymi plamkami, w mocnym świetle bledną; warga kremowo-żółta w wąskie czerwone lub purpurowe prążki. Dzbanki górne ubarwione podobnie do dolnych, lecz nieco jaśniejsze. Liście zielone, w mocnym świetle mogą przybierać czerwony odcień; wąsy żółte lub czerwone; krawędzie liści i wąsy pokryte brązowymi włoskami dł. 3 mm.

Uprawa

  • Wilgotność powietrza: 70-90%.
  • Światło: rozproszone do pełnego słońca. Toleruje słabsze światło, ale wpływa to ujemnie na wzrost i wybarwienie rośliny.
  • Temperatura: dzień 20-29°C, noc 12-16°C. Do wytwarzania dzbanków wymagany jest nocny spadek temperatury o ok. 8-10°C.
  • Podłoże: mech torfowiec żywy lub suszony, czysty lub z perlitem i dodatkiem kory.
  • Podlewanie: podłoże stale bardzo wilgotne.
  • Uwagi: W niesprzyjających warunkach może na długie miesiące zahamować wzrost, a potem gwałtownie odbić. Toleruje szerszy zakres temperatur, jednak nie przeżyje długo w warunkach nizinnych. Stała wilgotność powyżej 90% może zaszkodzić roślinie (zwłaszcza siewkom).

Inne


Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock