Strona główna

Nepenthes campanulata


Charakterystyka

  • Odkryty: 1957 r. - André J.G. Kostermans
    Opisany: 1973 r. - Shigeo Kurata {Kurata}
  • Pochodzenie nazwy: z łaciny campanulatus (w kształcie dzwonu), odniesienie do wyglądu dzbanków.
  • Typ: dzbanecznik nizinny
  • Występowanie: prowincja Sarawak, Borneo (LFR 103); 300-500 m n.p.m.
  • Środowisko: niewielkie, wilgotne zagłębienia porośnięte mchem na pionowych wapiennych urwiskach; rośnie jako litofit.
  • Naturalne krzyżówki z: brak.
  • Pokrój rośliny: rozeta liści, rzadziej płożący, roślina często zwisa na urwiskach; łodyga osiąga 20-50 cm długości i do 4 mm grubości. Blaszka liścia dł. do 12 cm, szer. do 4 cm, lancetowata lub eliptyczna; wierzchołek tępy lub zaokrąglony, czasem nieco tarczowaty; nasada bezogonkowa, tępa, w różnym stopniu obejmująca łodygę; wąsy bardzo krótkie i sztywne, dł. do 4 cm, nie zawijają się, mogą odchodzić od spodu liści w odległości kilku milimetrów od ich wierzchołka.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dł. do 10 cm, szer. do 5,5 cm, w dolnej połowie lejkowate, wyżej zwężają się, czasem tworząc lekko zaznaczone "biodro", w górnej połowie dzwonowate, mocno rozszerzają się ku wardze; skrzydełka zwykle zredukowane do dwóch żyłek, u młodych dzbanków mogą występować szczątkowe skrzydełka szerokości kilku milimetrów; otwór dzbanka okrągły, poziomy; warga szer. do 2 mm, mocno zredukowana, żeberka drobne, wys. do 0,1 mm; wieczko dł. do 3 cm, szer. do 2 cm, owalne lub wydłużone, bez wyrostków; ostroga dł. 1 mm, nierozgałęziona.
  • Ubarwienie: Dzbanki w całości jasnożółtawo-zielone, wewnątrz z białawym odcieniem. Liście, łodyga i wąsy matowo zielone, gładkie

Uprawa

  • Wilgotność powietrza: powyżej 80%.
  • Światło: rozproszone do pełnego słońca.
  • Temperatura: dzień 26-30°C (maks. 35°C), noc 20-22°C (min. 16°C).
  • Podłoże: torfowiec żywy lub suszony, czysty lub zmieszany z perlitem (1:1).
  • Podlewanie: podłoże stale bardzo wilgotne.
  • Uwagi: brak.

Inne

  • N. campanulata wytwarza tylko jeden rodzaj dzbanków. Położenie wąsa względem dzbanka zmienia się jednak, tak jak u innych gatunków dzbaneczników. U młodych roślin, wytwarzających tzw. dzbanki dolne wąs umocowany jest na przodzie dzbanka. U starszych roślin lub na odrostach u dorosłych osobników wąs umocowany jest z tyłu dzbanka. Pułapki żyją stosunkowo krótko i mogą obumierać po strawieniu ofiary.
  • Oprócz nasion może rozmnażać się poprzez podziemne rozłogi, a dorosłe rośliny często tworzą duże kępy z licznymi stożkami wzrostu. Rzadko wytwarza pnącą łodygę, zwykle pozostaje w fazie rozety.
  • Gatunek został odkryty w 1957 r. w prowincji Kalimantan Wschodni, na wapiennej górze Ilas Bungaan. Populacja ta została zniszczona przez pożary w 1983 r., a gatunek był uważany za wymarły. W 1997 r. Ch'ien C. Lee odkrył ponownie N. campanulata w Parku Narodowym Gunung Mulu (prowincja Sarawak), ponad 400 km od pierwotnej lokalizacji. Dzięki zastosowaniu technologii kultur tkankowych wprowadzono gatunek do powszechnej uprawy.
  • Shigeo Kurata sugerował bliskie pokrewieństwo N. campanulata z N. inermis, jednak te hipotezy nie znalazły poparcia u innych botaników. Mimo podobieństwa w morfologii rośliny rosną w odległych od siebie miejscach, w dodatku w bardzo odmiennych środowiskach.
  • Zdjęcia Nepenthes campanulata na CPPhotoFinder.com

N. campanulata
N. campanulata

Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock