Strona główna

Nepenthes inermis


Charakterystyka

  • Odkryty: 1918 r. - H. A. B. Bünnemeijer
    Opisany: 1928 r. - Benedictus H. Danser {Danser}
  • Pochodzenie nazwy: z łaciny inermis (nieuzbrojony, bezbronny), odniesienie do braku wargi u dzbanków górnych.
  • Typ: dzbanecznik wysokogórski
  • Występowanie: góry Barisan Mountains, prowincje Sumatra Zachodnia i Jambi (LFR 105); 1500-2600 m n.p.m.
  • Środowisko: na mniejszych wysokościach: dolne piętro lasów górskich, na omszałych gałęziach drzew i krzewów, rośnie jako epifit; na większych wysokościach: górne piętro lasów górskich i zarośla, roślina naziemna lub epifit; preferuje miejsca z mocnym lub bezpośrednim słońcem.
  • Naturalne krzyżówki z: wkrótce.
  • N. × pyriformis (N. inermis × N. talangensis)
  • Pokrój rośliny: pnący. Roślina szybko przechodzi we wzroście z fazy rozety do fazy pnącza. Łodyga osiąga do 7 długości i 5 mm grubości. Blaszka liścia dł. do 14 cm, szer. do 4 cm, równowąskie, lancetowate do łopatkowatych, bezogonkowe; wierzchołek ostry lub tępy; nasada zwężająca się stopniowo, obejmująca łodygę w 1/3-1/2 obwodu, niezbiegająca; wąsy dł. do 15 cm.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dolne rzadkie, dł. do 8 cm, szer. do 3 cm, w dolnej 1/2-3/4 części wąsko lejkowate, w górnej części jajowate, rozdęte, zwężają się wyraźnie tuż przy wardze; skrzydełka szer. do 3 mm z włoskami dł. do 5 mm, biegną przez górną część dzbanka, często są zredukowane do dwóch żyłek lub w ogóle nie występują; otwór dzbanka okrągły; warga szer. do 3 mm, walcowata; wieczko dł. do 2 cm, szer. do 1,5 cm, owalna; ostroga dł. do 4 mm, nierozgałęziona. Dzbanki górne dł. do 10 cm, szer. do 5 cm, u podstawy wygięte w stronę wąsa, w dolnych 2/3 cylindryczne lub wąsko lejkowate, ściśnięte po bokach, w górnej części szeroko lejkowate; skrzydełka zredukowane do dwóch żyłek; otwór dzbanka okrągły, zwykle poziomy, na przodzie często lekko wzniesiony; warga niemal nie występuje, czasem krawędź dzbanka jest nieco grubsza, do 0,2 mm; wieczko dł. do 5 cm, szer. do 1 cm, bardzo wąska, klinowata, pochylona nad otworem dzbanka; ostroga dł. 3-4 mm, nierozgałęziona.
  • Ubarwienie: Dzbanki żółtawo-zielone, wieczko czasem w drobne czerwono-brązowe plamki. Liście jasnozielone, często z czerwonym głównym nerwem; łodyga i wąsy zielone, żółte, pomarańczowe, czerwone do purpurowych.

Uprawa

  • Wilgotność powietrza: dzień min. 80%, noc 90-100%.
  • Światło: rozproszone w dużej ilości.
  • Temperatura: dzień 20-22°C (maks. 25°C), noc 10-12°C (min. 7°C, maks. 16°C). Do wytwarzania dzbanków wymagany jest nocny spadek temperatury o ok. 10°C.
  • Podłoże: mech torfowiec, żywy lub suszony, ewentualnie lekka mieszanka dla dzbaneczników z dużym udziałem torfowca.
  • Podlewanie: podłoże stale wilgotne.
  • Uwagi: raczej trudny w uprawie, ultrawysokogórski. Rośnie dość szybko. Dorosłe rośliny często wytwarzają młode odrosty u podstawy.

Inne

  • Ciecz wypełniająca dzbanki N. inermis jest bardzo gęsta i kleista. Pokrywa całą wewnętrzną powierzchnię pułapki, dzięki czemu kołyszące się na wietrze dzbanki chwytają także owady latające nad powierzchnią cieczy. Działa to podobnie jak lep na muchy. Schwytane ofiary stopniowo ześlizgują się w dół, gdzie są trawione. Podobny mechanizm zaobserwowano u N. flava i N. dubia.
  • wieczko w dzbankach N. inermis jest wąska i nie chroni wnętrza pułapki przed padającym deszczem, jednak ciecz w dzbanku jest tak gęsta i kleista, że nie miesza się z wodą. Dzbanki często podczas ulewy napełniają się po brzegi deszczówką, przechylają pod jej ciężarem i pozbywają nadmiaru wody. Ciecz trawiąca nie wypływa tak szybko, zwłaszcza z wąskiej części pułapki, a lżejszy dzbanek sam wraca do pionu.
  • Głównym pożywieniem N. inermis są muchy i osy, żywiące się nektarem wydzielanym przez gruczoły na spodniej stronie wieczka oraz moskity i meszki, wabione przez żółtawo-zielony kolor pułapek. Istnieją podejrzenia, że nektar może zawierać związki, które dodatkowo odurzają owady.
  • Zdjęcia Nepenthes inermis na CPPhotoFinder.com

Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
  • M. Hopkins, R. Maulder & B. Salmon - A real nice trip to Southeast Asia. Carnivorous Plant Newsletter 19(1-2), str. 19-28, 1990.
  • B. Salmon - Some observations on the trapping mechanisms of Nepenthes inermis and N. rhombicaulis. Carnivorous Plant Newsletter 22(1-2), str. 11-12, 1993.
  • C. Clarke - Another Nice Trip to Sumatra. Carnivorous Plant Newsletter 26(1), str. 4-10, 1997.
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock