Strona główna

Nepenthes macrophylla


Charakterystyka

  • Opisany: 1983 r. - Johannes Marabini, jako N. edwardsiana subsp. macrophylla, 1995 r. - Matthew Jebb & Martin Cheek, jako gatunek {(Marabini) Jebb & Cheek}
  • Pochodzenie nazwy: z jęz. greckiego macro (wielki) i phyllon (liść), odniesienie do rozmiaru liści.
  • Typ: dzbanecznik wysokogórski
  • Występowanie: Mount Trus Madi w prowincji Sabah na Borneo (LFR 103); 2200-2642 m n.p.m.
  • Środowisko: górski las mglisty (w cieniu wysokich, gęstych drzew) lub na otwartych obszarach szczytów gór (wśród karłowatego buszu w bezpośrednim słońcu); podłoże piaskowcowe; rośnie jako roślina naziemna oraz epifit.
  • Naturalne krzyżówki z: wkrótce.
  • N. × trusmadiensis (N. lowii × N. macrophylla)
  • Pokrój rośliny: pnący. Roślina wcześnie przechodzi z fazy rozety do fazy pnącza. Łodyga osiąga do 12 m długości i 10 mm grubości. Blaszka liścia dł. do 60 cm, szer. do 20 cm, wydłużone, ogonkowe; wierzchołek zaostrzony lub tępy; nasada zwężająca się nagle, tworzy rynienkowaty ogonek dł. do 15 cm i półobejmującą pochwę liściową; wąsy dł. do 35 cm.
  • Opis dzbanków: Dzbanki dolne twarde, prawie zdrewniałe, dł. do 24 cm, szer. do 7 cm (zwykle mniejsze), cylindryczne, w dolnej części nieco rozdęte, w górnej 1/3 części węższe, przejście między obydwoma częściami wyraźnie zaznaczone; skrzydełka szer. do 12 mm z włoskami dł. do 10 mm, biegną przez całą długość dzbanka; otwór dzbanka ukośny, owalny, wydłużony przy wieczku; warga szer. do 18 mm, cylindryczna, lekko spłaszczona i rozszerzona po bokach, pokryta rozwiniętymi żeberkami, wys. do 4 mm, wewnątrz dzbanka zakończonymi zębami dł. do 5 mm; wieczko dł. do 7 cm, szer. do 7 cm, owalna, sercowata u podstawy, płaska lub nieco wklęsła; ostroga dł. do 10 mm, nierozgałęziona. Dzbanki górne liczne, dł. do 30 cm, szer. do 8 cm, podobne do dzbanków dolnych, lecz węższe u podstawy; skrzydełka mniejsze, szer. do 8 mm z włoskami do 7 mm, mogą być częściowo lub całkowicie zredukowane do dwóch żyłek; warga szer. do 2 cm, żeberka wyraźniejsze; pozostałe elementy jak u dzbanków dolnych.
  • Ubarwienie: Dzbanki dolne żółte, pomarańczowe lub czerwone, z wiekiem ciemnieją, wewnątrz kremowe, jasnożółte lub w górnej części jasnoróżowe, a w dolnej pomarańczowe, czerwone lub purpurowe; warga jaskrawopomarańczowa do czerwonej; wieczko żółto-zielona do pomarańczowej. Dzbanki górne ubarwione podobnie, lecz nieco żywiej niż dzbanki dolne. Liście zielone; wąsy żółtawo-zielone.

Uprawa

  • Wilgotność powietrza: w dzień minimum 70%, w nocy 90%.
  • Światło: rozproszone w dużej ilości.
  • Temperatura: dzień 22-25°C (maks. 27-28°C), noc 8-14°C (min. 5°C). Do wytwarzania dzbanków wymagany jest nocny spadek temperatury o ok. 10°C.
  • Podłoże: mech torfowiec, żywy lub suszony, ewentualnie mocno przepuszczalna mieszanka z jego dużą zawartością.
  • Podlewanie: podłoże stale wilgotne. Nie przesuszać ani nie przelewać.
  • Uwagi: średnio trudny i rzadki w uprawie. Rośnie dość wolno. Okresowo przez kilka miesięcy może znosić nieco cieplejsze warunki, jak dla dzbaneczników pośrednich, jednak wpływa to negatywnie na tempo wzrostu.

Inne


Źródła:
  • Źródła podstawowe: wykaz
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock