Strona główna

Pinguicula casabitoana


Charakterystyka

  • Odkryty: 1929 r. - Erik Leonard Ekman
    Opisany:
    1960 r. - J. Jiménez Almonte {Jimenez} (jako P. casabitoana)
    1961 r. - Alfons Ernst {Ekman ex Ernst} (jako P. cladophila, uznany później za synonim)
  • Pochodzenie nazwy: od nazwy góry - Alto de Casabito, miejsca odkrycia gatunku
  • Grupa: tłustosz tropikalny / karaibski
  • Występowanie: prowincja La Vega (Alto de Casabito i Loma La Vieja), Dominikana (LFR 118); 1220-2075 m n.p.m.
  • Środowisko: górskie wilgotne lasy; rośnie jako epifit na pniach i gałęziach krzewów i drzew, korzonkami mocując się bezpośrednio na gładkiej korze (nie w mchu). Rośnie w miejscach mocno zacienionych, choć toleruje też silniejsze słońce.
  • Pokrój rośliny: gęsta, zwarta rozeta liści korzeniowych. Liście równowąsko-łopatkowate, łukowato wygięte, dł. 25-30 mm, szer. 3-4 mm; krawędzie szer. 0,5-1 mm zawinięte w dół; wierzchołek zaokrąglony.
  • Rozeta zimowa: nie (?).
  • Kwiatostan: 1-1 sztuk, dł. 25-50 mm, nitkowaty, wzniesiony, prosty, pokryty gruczołami trzoneczkowymi, w dolnej części pokryty włoskami; kwiat mały, dł. ok. 9 mm (wraz z ostrogą); płatki górne okrągławe, dł. 2,5 mm; płatki dolne owalne i zaokrąglone, płatek środkowy większy, dł. 4 mm, szer. 3,5 mm, płatki boczne mniejsze, dł. 3,5 mm, szer. 2,5 mm; ostroga bardzo krótka, okrągło zakończona, odgięta pod kątem prawie 90°, dł. i szer. ok. 1 mm.
  • Kolor kwiatów: płatki białe.
  • Okres kwitnięcia: brak jednoznacznych danych; grudzień - styczeń, także maj.
  • Roślina samopylna: brak danych.
  • Cykl życia: roślina wieloletnia.

Uprawa, różnice i uwagi

  • Gatunek nie występuje w powszechnej uprawie.

Inne

  • Gatunek blisko spokrewniony z P. lignicola, jednak o dwukrotnie większych liściach, dłuższym kwiatostanie i krótszej koronie kwiata.
  • P. casabitoana rośnie na gołej korze, co jest wyjątkiem wśród tłustoszy. Roślina wytwarza kłącze dł. ok. 10 mm i grubości ok. 2 mm, od którego odchodzą liczne nitkowate korzonki dł. 7-8 mm. Na końcach korzonków znajdują się okrągłe przylgi średnicy ok. 1 mm, które pomagają roślinie utrzymać się na korze drzewa. Brak mchu sugeruje, że roślina może źle znosić wilgotne podłoże. W naturalnym środowisku za dnia panuje dość wysoka temperatura, która nocą gwałtownie spada, co skutkuje wzrostem wilgotności do 100% i powstawaniem mgieł. Dzięki temu roślina nocą pobiera potrzebną wilgoć, a w ciągu dnia przesycha, w czym pomaga także częsty lekki wiatr. Prawdopodobnie z powodu wymagań mikroklimatycznych gatunek jest bardzo rzadki i występuje w nielicznych koloniach.
  • W końcowej fazie kwitnienia roślina wytwarza nieco inne liście - lancetowate, o bardzo mocno wydłużonym i równowąskim wierzchołku. Ten typ liści nie został dokładnie zbadany.
  • Zdjęcia Pinguicula casabitoana w środowisku naturalnym
  • Zdjęcia Pinguicula casabitoana na CPPhotoFinder.com


Źródła:
  • S.J. Casper - Monographie der Gattung Pinguicula L.. Bibliotheca Botanica, 1966, Heft 127/128, str. 98-99
  • S.J. Casper - On Pinguicula lignicola, an epiphytic heterophyllic member of the Lentibulariaceae in Cuba. Plant Systematics and Evolution, 1987, Vol. 155, str. 349-354
  • P. Temple - Pinguicula casabitoana. ICPS Forum, 06.07.2011 (link)
  • P. Temple & C. Panfet-Valdés - The Pinguicula of the Caribbean. Proceedings of the Second Conference of the ICPS, Bonn, Germany, 1998, str. 9-10
  • J. Jiménez Almonte - Rhodora, 1960, Vol. 62, str. 238
  • A World Of Pinguicula (www.pinguicula.org)
  • Carnivorous Plant Database (www.omnisterra.com)
 
     MAPA STRONY      PRAWA AUTORSKIE     

Copyright © Centrum Botaniki Alternatywnej (roslinyowadozerne.eu). Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.
Kopiowanie, publikacja lub rozpowszechnianie bez zgody autora zabronione. Copying, publishing or distributing without permission is prohibited.
Wordpress Theme Design by Patricia MullerTheme Ported to CPG by Billy G Bullock